The Bitter Almond

بازیچه

2012-01-22T00:21:00.000+03:30

تو
بازیچه نشده ای که بفهمی
بازیچه قویا میخواهد
اتفاقی بیفتد که بفهمد اشتباه فکر میکرده است که بازیچه شده است
تا اینکه بخواهد قبول کند بازیچه شده و نفرین کند

زمین ابدی نیست

2011-12-30T13:07:00.004+03:30

نشسته است پشت رحل و مفاتیحش

مادرم

دارد دعا میکند که من فرزند صالحی برایش باشم

نمیدانم دعای او بیشتر صالحم میکند یا این کل کل های بی تاثیر از گذشته ی نا عادلانه با تو

تو مرا وا میداری که خود را باز یابم

پس از مدتها

تو با انکار تمام مستی هایت

حرص مرا در می اوری

و البته مرا به این وامیداری تا چشمانم را باز کنم

و خودم را بیابم که خیلی وقت است دارد خاک میخورد گوشه ی پیله ی احساسات

نمیدانم من دارم به تو کمک میکنم یا تو به من یا هردو

فقط میدانم هرکس جز تو بود

نمبتوانست تا این حد مرا به یاد خودم بیاورد

و نفرین

این فرزند نا مشروع احساسات بی ته

که معلوم هم نیست پدرش کیست(!)

عقلم را نیز به بند کشیده بود

حال درختی را دارم که از خواب زمستانی اش برخواسته

و یکدفعه خود را لخت و عریان میابد با یک آسمان بالای سرش و زمینی که ریشه هایش را در آن جای داده

زمین تویی که تضمینی هم نیست تا کی ریشه هایم را نگاه داری

و آسمان...

همان آسمان است

باتمام محتویاتش!

حالا زیاد فکر میکنم به اینکه چه قدر سخت است سردی زمستان را دیدن و به خواب نرفتن!

اما ب هر حال بیدار شده ام و تورا یافته ام که هنوز تنها بند من بدنیایی اما معلوم نیست تا کی ریشه هایم را نگاه داری

باید یادم بماند از خواب احساسات

در کوران بی مهری ها و عقده ها دوری کنم

هرچند که شیرین باشد

تا دیگر خیال خام ابدی بودن زمین برم ندارد

وقتی به خواب احساسات بروی

زمین هم تضمین ابدی بودنش را بر میدارد

باید دانست که فکر ابدی شدن حال

یعنی مرگ حال وسقط جنینش،آینده، درست در همین لحظه

چه برسد به جاودانگی این مادرو فرزند

ببخش

بیش از نباید به بند کلمات دربیایم

میخواستم از خودم عذرخواهی کنم که سر نبودنت داد زدم

و شاید خواستم انکارش کنم

به جای آنکه درست به آن نگاه کنم

و رنجید از من و من از رنجشش بیشتر رنجیدم

و فهمیدم

انسان همواره درگیر احساس است

و اگر احساساتی نبود فکر نمیکنم عقلی هم درکار میبود

و این دو کنار هم باید به تعادلی برسند سخت و دقیق

احساس هست تا عقلی باشد

اگر احساس نبود خداوند بهانه ای نداشت برای آنکه عقل را از بین تمامی موجودات

به انسان دهد...

و عقل هست تا احساس نتواند به حیوان عاطفی تقلیلمان دهد

نفرین بزرگ

2011-12-30T12:56:00.000+03:30

من یک کشف بزرگ کردم

فهمیدم نمیتوانم پایم را روی پایم بگذارم پیپ بکشم مثل مرفهان بی درد

و نفرین کنم!

آن هم از ته دل و با سوز و آه!

نفرین چیزی را از وجود انسان کم میکند

و با خود به آسمان میبرد و آن چیز که شاید تکه ای آرامش باشد

هرگز باز نخواهد گشت

انگار که خدا بسته هایی از آرامش در درون هرکس گذاشته تا

یا با نفرین و کینه آنهارا به باد دهد

یا در دلش نگاه دارد و قدرشان را بداند

هرچند که به او ظلمی شده باشد

این بسته ها برای روز مباداست

برای روزی که بدترین ظلم ها شده باشد و عدالتخواهی نباشد

نه برای خامی های این روزهای ما

که به زمینمان میزند

آنکس که باید نفرین شود

خود منم که به خود ظلم کردم

خود من هستم که نفرین را پشتوانه ای میدیدم برای روزی که

قول های مردی که مست احساس است

تو خالی از آب در می آمد

حال اگر بخواهم به خودم هم نفرین بفرستم

به یاد این جمله معروف می افتم که میگفت

به جای آنکه بر تاریکی لعن بفرستی شمعی روشن کن

تا پیش از این می ادنیشیدم هرگز این جمله نمیتواند

مصداقی در عمل داشته باشد

حالا حالم بهتر است

ازاینکه نه به سردی تو لعن میفرستم نه به خودم

و به جای ان در پی افروختن آتـشی هستم که هردویمان را گرم میکند

گرم فهمیدن و اندیشیدن

و حال مطمئنم بزرگترین نفرین نیندیشیدن است

و ما باید این نفرین را از سرزمین وحودمان برداریم

من حالا مجبورم به نیامدنت بگویم به درک!

2011-12-14T21:53:00.000+03:30

من حالا دیگر مجبورم
به نیامدنت
بگویم به درک!
تو رفتی و من منتظر ماندم
منتظر بودم و درست مثل فیلمها مطمئن بودم بر میگردی!
اما تو برنگشتی
چون دیگر برگشتن برایت مهم نبود
از رفتنت راضی بودی
و اینطور که میگفتی آرامش هم داشتی
من واقعا منتظرت بودم
اما تو واقعا نیامدی
و حالا من درمانده از نیامدنت
و مبهوت انکار بی شرمانه ات
انکار گذشته یمان را میگویم
به خودم میگویم
نه به خودم نمیتوانم چیزی بگویم
اگر با خودم حرف بزنم نبودنت بیداد میکند
و من نیمتوانم سرش داد بزنم و بگوبم
به درک!

وقتی تو نیستی فقط این تو نیستی که نیستی

2011-12-09T22:16:00.001+03:30

وقتی تو نیستی فقط این تو نیستی که نیستی
هیچکس نیست
هیچکس نیست تا پیش پا افتاده ترین من را ببیند
و شاید هم بشنود
و من از این فاجعه خنده ام میگیرد
از اینکه نمیتوانم به کسی بگویم همرنگ جماعت شدت برایم دردناک است
و مبهوت میشوم وقتی یادم می اید چشمان گرد انها را وقتی میگفتم
من انکار میشوم پس هستم!
انگار که من از کره ای وشاید کهکشانی دیگر آمده باشم
تا وقتی هویتم فاش میشود همه چشم ها گرد شوند
من روی همین زمین متولد شده ام
فقط دیوانگی درون رگهایم به جای خون جاریست
و به جای یک تفکر هم ارتفاع با محیط
تفکری در برج دیدبانی شهر نصیبم شده
که خیلی وقتها زمینیان خواسش را پرت میکنند تا از دوردست ها غافل شود

"راست میگوید "امین منصوری
که مردم به هرکه شبیه خودشان نباشد
دیوانه میگویند
اما
من این گفته را
با حدیثی که میگوید
تا زمانی که مردم مومن را مجنون نخوانند ایمانش کامل نشده است
کنار هم میگذارم
و سعی میکنم
ایمانم کامل شود
ایمانم به....
.
.
.
دیوانگی

فقط زندگی

2011-12-01T17:07:00.003+03:30

احساس میکنم دارم باکتری بارمی آیم
در این محیط مرطوب!
یک لحظه خسته شدم از اینکه دائم باید فکر کنم
دائم باید فکر کنم چطور پیشرفت کنم
چه کاری گناه است و انجامش ندهم
چکار کنم که جرم نباشد
که به کسی برنخورد
انقدر زیادند که برای هر لحظه حداقل یکی ازین فکرها وجود دارد
کاش میشد برای لحظه ای فقط زندگی کرد! بدون هیچ فکری!
اما من شک دارم فلسفه زندگی همین فقط زندگی باشد
یعنی که بوجود آمده باشیم تا زندگی کنیم
فکر میکنم معادله زندگی پیچیده تر از ان است که به همین راحتی حل شده فرضش کنیم و بگذاریمش کنار
بیشتر از انکه فقط زندگی کنیم باید فکر کنیم زندگی چیست
تا بتوانیم بیشتر از "فقط زندگی" زندگی کنیم
من دائم دغدغه پیشرفت دارم دغدغه پس رفت نکردن
من دغدغه این را دارم که فقط گاهی میتوانم کاملا با خودم روراست باشم
من دغدغه این رادارم که در محیطی محدود نشسته ام و به چیزهای احتمالا محدود می اندیشم
محیط من اینطور که بویش می اید خیلی محدود است
اخر تا این لحظه که بیست و یک ساله ام نمیدانستم قاطر نرو ماده ندارد!
و خیلی چیزهای دیگر...
اما بهر حال من دغدغه دارم مثل بقیه شوم
دچار کلیشه شوم
مشهور شوم
غرور مرا بگیرد
دغدغه دارم به جای ریشه ای حل کردن مشکلات مثل بقیه به حل کردن موقتی انها فکر کنم
من دغدغه دارم یکبار که همه از چراغ قرمز رد میشوند من هم با انها رد شوم
من دغدغه دارم با همه ایمانی که به تو دارم حالا که هیچ دسترسی به تو ندارم گذشته باهم بودنمان را انکار کنی
من دغدغه دارم مبادا به جهنم نروم که این خود شامل هزاران دغدغه دیگر است
دغدغه دارم از مسیری که شناخته ام منحرف شوم مثل بقیه
من دغدغه دارم بتوانم درست دغدغه های چموشم را به بند کلام بکشانم
من دغدغه دارم تمام دغدغه های مهمم یادم نیاید

و این همه دغدغه داشتن خود دغدغه ایست!
و دغدغه ای دیگر اینکه من هرچه زور میزنم خیلی عکس ها برایم بی مفهوم است
عکس هایی که راجع بهشان انقدرنوشته میشود که من شک میکنم تمام اینها را از یک عکس بی مفهوم الهام گرفته باشند!
من دغدغه دارم که اندقدر به دغدغه هایم بیندیشم که دیگر مجالی برای انیدشیدن به خود پیدا نکنم
مگر خود جز صاحب تمام این دغدغه هاست؟
الان که این بیرون
درست خارج و به قولی فارغ از تمام دغدغه ها نشسته ام
میبینم خود این است که عریان این بیرون نشسته است
و زود سردش میشود چون رختی ندارد
و لباس زندگی را که بر تن میکند سرپرست تمام این دغدغه ها میشود که باید صبح تا شب سگ دو بزند
تا شکمشان را سیر کند
و اینگونه است که مجالی برای به خود رسیدنش نمیماند
با این همه
زندگی
"فقط سیر کردن شکم دغدغه ها نیست"

انتظار تو تنها کاریست که هر لحظه اش حضور قلب دارم

2011-11-13T11:20:00.002+03:30

زندگی تعطیل
درس تعطیل
خواب و خور تعطیل
چه لذت پنهانی دارد وقتی همه ی زندگی ام را تعطیل میکنم تا به تو بیاندیشم
ببخش مرا!
غافلم از اینکه تو خود تمامی زندگانی منی
تو نیستی و من کاری به جز منتظرت بودن نمیخواهم داشته باشم
انتظار تو
تنها کاریست که هر لحظه اش حضور قلب دارم
هر لحظه اش میدانم تیستی اما ارام میشوم وقتی یادم می افتد امید به بودنت دارم
چه قدر به زمان بها داده ایم
بودی،نیستی،خواهی بود
میترسم اگر زمان نباشد بی امید بودنت دیوانه شوم
اگر زمان نباشد وای به حال عشق!
میخواهم باشی و امید بودنت باشد حتی اگر زمانی در کار نباشد
هستی و خواهی بود و از ازل بوده ای درون من
شک ندارم هر عاشقی از راه این کلمات بگذرد
Like می کند
همه عاشق ها به ازلیت و ابدیت ایمان دارند
میدانند که عشق میخندد به الان بودن و لحظه ای بعد نبودن...

اخر اگر بفهمم هستم ممکن است برایم بد شود

2011-11-10T21:09:00.001+03:30

دستانم را دراز میکنم تا دستانت را بگیرم
ولی خوب ممکن است مادرت بفهمد و انوقت خیلی برایت بد شود!
پس فعلا باید دست بکشم از دستانت
و کم کم شاید از داشتنت
اخر کسی هست که اگر بفهمد به داشتنت می اندیشم ممکن است برایت بد شود!
شاید همین روزها از خودم هم دست کشیدم اخر اگر بفهمم هستم ممکن است برایم بد شود...

هربار که خواستم ببینمت

2011-11-06T23:22:00.000+03:30

هربار که خواستم ببینمت
رفتی درست نشستی روی پلکهایم
انقدر غرق چشمانم شدی که ندیدمت...
دریغ از اینهمه دل کشی...
هربار که خواستم ببینمت
ندیدمت و تو انقدر برویم نیاوردی
تا کارت به انجا رسید و کارم به اینجا رسید
هربار که خواستم ببینمت
گذشته مثل برق چشمانم را ربود
و تو انقدر مبهوت چشمانم بودی که نمیدیدی انعکاس برق گذشته را
و شاید میدیدی و ...
حالا که میخواهم ببینمت
خود خودت را
نیستی
قهر کرده ای کنج گوشه ی جسمت خودت را حبس کرده ای در اعتراض به تمام ندیدن های من...
حقم است
اما حق روح تو حبس نیست ...

2011-10-14T17:14:00.004+03:30

درست شب پانرده اکتبر
که در به در به دنبال "حس استعلایی کانت" در بیراهه های شبکه جهانی میگردم
به این می اندیشم راستی پس از حدود اندی بی تو بودن
هیچ برای خودم ندارم
یادش بخیر چند روز معدودی که مطمئن بودم هستم و میخواستم باشم
آن روزها هرگز نمیتوانستم تصور کنم پس از آن، روزی باشد که من به هست بودنم افتخار نکنم
و این روزها بی تو حتی نمیتوانم تصور کنم روزی به هستی باور داشتم...
و این روزها تنها تفاوت این روزها و ان روزها را در این میبینم که ان روزها فقط احساس بهتری داشتم
و ان روزها تمام غمی که این روزها و روزهایی شبیه این در ان دست و پا زده ام را میدیدم و هرگز نمیخواستم به ان روزها برگردم
که برگشتم و این روزها نه به هستی باور دارم نه غمکده ای که در ان محبوسم را زیاد تلخ میبینم
فقط جایی در لایه ای از وجودم
چیزی هست که خاطرات آن روزها را چنان غده ای بدخیم در خود جمع کرده
و گاه و بیگاه یادم می آورد روزهایی هم بودند که من به هستی خود عشق میورزیدم و روزی هزار بار شکرش را به جای می آوردم
براستی پس از خاموش شدن آتشی که باید تا انتهای عمر روشن میماند
چگونه سردی و تاریکی زندگی را آنهم درست همین اوایل زندگی
تاب بیاورم
با کدام شعله به تصویرهای دیوار غار زندگی ام بنگرم
که باور کنم کاخیست بی دیوار...
اما اینجا واقعا سرد و تاریک است و من زخمی رویارویی تلخی های زندگی...

دوباره پانرده اکتبر

2011-10-12T22:54:00.001+03:30

دوباره پانرده اکتبر و تولد من و نیچه....
میترسم مثل همیشه
اگر بخواهم تا این حد زندگی را باور کنم
با شنیدن اولین مرگ،
دوباره بین هستی و نیستی سردرگم و گیج...
کاش یا انقدر نبودم که هرسال روز تولدی درکار باشد
یا انقدر بودم که مرگی در کار نبود....
باور نمیکنم هستم، مرگ همینجاست درست در تک تک لحظه های پانزده اکتبر

از آشکارگی

2011-08-24T16:15:00.002+04:30

من
داشتم درون تا آن لحظه در هزار لفاف پیچیده ی او را به آشکارگی میکشاندم
و او ناگهان گریخت!
او از من نبود که بر حضر بود از آشکارگی میهراسید
انگار که آشکارگی میوه ی درخت ممنوعه ی بهشت حیات روزمره اش بود
و من ابلیس
با ابن تفاوت که او خود به صدق گفتارم ایمان داشت
به صدق دعوتم به آشکارگی آنچه در هزار توی وجودش داشت
اما گوبا کسی او را بر حضر داشته بود از این میوه ممنوعه
از آشکارگی
گویا کسی در آغاز حیاتش به او سپرده بود
نهفتگی بهای بهشتش است
بهای بهشت روزمرگی اش!

راستی ذهن شاید بهتر باشد بگوییم اسمش را نبر!

2011-07-22T20:16:00.003+04:30

خیلی سخت است افکاری را برای بار اول به کلمات ترجمه کردن
من دروغهایمرا داد میزنم زیاد فرقی نمیکند من داد بزنم یا کسی داد بزند و من فقط بشنوم
کسی که دروغرا باور میکند وقتی میداند دروغ است در جرم دروغغگو شریک است
خدا را شکر من مادر هیچ فر زندینیستم که فکرکنم اگر فرزندم موسیقی گوش ندهد باهوش نمیشود
وقتی عشق محدود شده است به احساسی لذت مدار
که از قانون پایستگی تبعیت نمیکند
وقتی معنی خیانت گم شده است همه چیز خیانت است چون کسی عشق را
نمیشناسد که برایش حرمتی قایل شود و هرکه هرچه میکند خیانت است
مطمینا عشق فراتر از به اندازه ی وفادار ماندن دوست داشتن است
اینروزها انقدر فکر دارم که جایی برای فکر کردن به "پارالل یونیورس" ندارم
فلسفه از نوع نابش هنوز مرا مسحور خود میکند
فعلا ذهنم که میگویند وجود ندارد قفل کرده است
راستی ذهن شاید بهتر باشد بگوییم اسمش را نبر!

2011-06-19T23:35:00.001+04:30

اين روزها به جيزهايي مي انديشم كه جرءت كفتنشان را ندارم
نه حرف سياسي نيست
اما اكر بكويم به خيلي ها بر ميخورد....

مومیایی 2011

2011-05-06T19:59:00.000+04:30

من نمیدانم فاصله ی واقعی آدمها با خاطراتشان چه قدر است؟
به نزدیکی روزی هزار بار دوباره زندگی کردنشان
یا به دوری هر ده هزار سال یکبار بیاد نیاوردنشان حتی برای انکار؟
برای من که مومیایی بدترین لحظات و یهترین لحظات روزی ده هزاربار زنده میشوند
بی آنکه اراده کنم،یا نکنم
پیش از این گفته بودم عکس مومیایی لحظات است
روح بودن ندارد
اما آنقدر خوب مومیایی میشود(روی دست مصری ها را هم آورده است!) که معمولا توهم زنده بودنش میگیرتمان!

من از ماهیت او بخاطر وجود داشتنش بیزارم!

2011-04-26T22:35:00.000+04:30

چرا او نمیمیرد؟
چرا این بار نفرین هایم نگرفت؟(ها ها فکر میکنید ناحق است؟!)
شاید مرگ برای او بهشت باشد و همین زندگی جهنم!
اما هرچه باشد من از وجود او بیزارم! از اینکه هست
از اینکه نفس میکشد هنوز
اینجاست که می اندیشم وجود و ماهیت جدایی ناپذیرند
من از ماهیت او بخاطر وجود داشتنش بیزارم!
اکنون که وقت تنگ است،زده است به سرم و و وقت را به کلماتی آشفته فروختم
خیلی آشفته!
بیچاره من،فردا امتحان دارد،قهر است،فاصله اش کم شده با خاطراتی تلخ و مجبور است مواد ثلاث بخواند برای 8 صبخ فردا!
میگویند فلسفه میخواند و از اینکه نفرین هایش نگرفته کمی حیرت زده است و هرچه بر سر دستگاه نفرین گیر میکوبد باز نفرینش نمیگیرد،شاید این یکی قدیمی شده و باید یک نویش را بخرد
شنیده است که مدل جدیدش خیلی خوب جواب میدهد!
امیدمان باید به خداباشد
رابطه نا مشروع نباید باشد! کلا نا مشروع! خیلی نا مشروع!
فکر میکنی چه قدر وقیح بی شرم و بی قید و بند خواهم بود؟!
از این جسارت لذت میبرم
از این ساختار شکنی آگاهانه!
حتی اگر پشت دست ذهنت را بگزی از خیال اینکه من چه قدر میتوانم بیشرم باشم!
بهتز اسن بدانی هیچ قیدی نیست اینجا که من هستم ،خودم به اندازه ی کافی پر از قیدم
حالا اگر با بی قیدی من مشکلی داری جاده باز است!
من هستم،من خیانتکار نیستم من هدف پلیدی ندارم!
پلیدی چیست؟ چه طور میتوانند بد بیاندیشند بد بخواهند؟
مرا لو نمیدهد هرجای این دنیا که باشم
بیخ گوش اینها یا آن دوردستها
کسی هست که خوب میداند چه طور از خلوت ترین خلوت ها سر در بیاورد
ولا تجسسوا!
نمیدانم چه طور اجازه میدهد انقدر همه ی قوانین را نقض کند و به هر خلوتی که اراده کند سرک بکشد
من اگر بترسم که به خلوت من هم سرک بکشد باید بروم بمیرم
چون همواره خدا به خلوت من راه دارد و دست نگه داشته از رسوا کردنم
مگر من واقعا گناهکارم؟!
گناه چیست؟
من بر آنم که کشف کنم گناه چیست
گناه سرمستی آنی ذات انسانی نیست
این فقط کمی بی ارادگی و ضعف چیزی شبیه عزت نفس است
حال چرا هیچوقت خدا این را نگفته فکر کنم به این دلیل باشد که این آن را به ساعت ها و روزها و سالها تعمیم میدهیم
هرچند نمیدانم واقعا جای زمان و طولش کجاست در این تعریف
من چرا متنفرم ؟ از ماهیت یا وجودی خاص...
چون این آن به قدر ریشه دادن و گل دادن تمام نهال های ترس من طول کشید

بیچاره ها دلشان خوش است که هستند!

2011-04-14T19:29:00.005+04:30

بگذار ببینم من شبیه اینها نیستم یا اینها شبیه من نیستند؟! در آینه هم کسی نمیفهمد تفاوت من با اینها چیست!
مثل دوقلوهایی که که فقط خودشان میدانند هویتشان چیست!
اینها هم مرا همیگونه مانند خود میبینند و گاهی مرا با خود اشتباه میگیرند! که البته این مستلزم انکار هویت خودشان است!
چگونه بشکفم که موجوداتی که با الذات زجرم میدهند فکر نکنند خواسته ام روی آنان را کم کنم!
روزی هزار بار میخندم به اینکه این موجودات خود نمیدانند تمام بودنشان فقط برای کج کردن مسیر بودن من است و انقدر در توهم زندگی فرو رفته اند! بیچاره ها دلشان خوش است که هستند!
سوت میکشد کله ام وقتی یادم می افتد اینها همه چیز برایشان "عادی" است!
و آنچه برایشان از قبل در لیست عادی ها نباشد تعجبشان را تا سر حد شاخ در آوردن تحریک میکند!
نه حیرتشان به آدمیزاد رفته نه حیرت نکردنشان!
حتی اگر من موفق به اثبات چهره ی واقعی بودن نشوم
اینها باز نیستند!
وقتی به اینجا پا میگذارم به ورطه ای عمیق سر میخورم که بودن در آن به عریان ترین وجه خویش در آمده است...
آنقدر عریان که مجبور میشوم چشم فرو بندم...

پس من کجاست؟

2011-04-14T19:10:00.000+04:30

من خودم را گم کردم میان دیگران

حالا هرکه را از دور آشنا میبینم

جلوتر که میروم میبینم من نیست!

فقط آشناست! مجبور میشوم عذرخواهی کنم که اشتباهش گرفته ام!!!

پس من کجاست؟

تخته سنگی از روح

2011-03-23T03:46:00.000+04:30

کاش
تخته سنگی از روح داشتم
میتراشیدمش بدان سان که میخواستم
و بت همیشگی آرزوهایم را میساختم تا دیگر مجبور به دستکاری بت های دیگر نشوم!

تا حالا خودت بوده ای؟!

2011-03-23T00:20:00.000+04:30

خیلی دلم میخواهد
بر بودن بتازم
شکوه کنم از حیات
خدا را بیاورم بنشانم اینجا
بگویم نگاه کن ببین این هم از بودن این هم از حیاتی که تو
که تو انقدر ارزشمندش خوانده ای
آخر این چه رنجی بود که بر ما ارزانی داشتی
بگذار ببینم،میخواهی مثل بقیه فقط بودن را بازی کنم؟
مهمانی بدانم که در آن دعوت شده ام پس به بهترین نحو برقصم؟!
دست بردار! کدام رقص؟ کدام کشک!
هرچه فکرمیکنم، نمیفهمم چرا گفتی اگر یک لحظه به پایان دنیا مانده بود و قصد کاشت نهالی را داشتید
از کاشتنش صرف نظر نکنید!
آخر این چه اصراریست!
تا حالا خودت بوده ای؟!

تفاوت؟

2011-03-22T23:53:00.001+04:30

تمام این سالهای تفاوت
اندیشیدم چه نباشم
هرگز نیاندیشیدم چه باشم
تمام این سالها آنقدر سرگرم تفاوت شدم
که از چه بودن غافل شدم
تمام این سالها فقط "دیدم" و سعی کردم "اینگونه که دیدم" نباشم
باورم نمیشود تا این حد درگیر جز سلبی تفاوت شده باشم
که از جزء ایجابی اش عافل شدم

از تو ، به تو

2011-03-19T22:08:00.001+03:30

دیگر لازم نیست عذر خواهی کنم از اینکه بی تو به با تو بودن می اندیشم
زیرا چندیست که بی تو فقط به تو می اندیشم!!!
من
از تو گذشتم
تا
به تو
برسم!!!!!

آدمها را دوست

2011-02-28T17:21:00.001+03:30

آدمها را دوست دارم چون میتوانند بفهمند
و از آدمها متنفرم چون نمیخواهند بفهمند
بالاخره فهمیدم چرا از بیشتر آدمها متنفرم حتی از خودم!

من انکار میشوم پس هستم!

2011-02-28T17:19:00.001+03:30

بهترین لحظاتم وقتی تباه شدند
که کسی که آنها را ساخته بود انکارشان کرد
بهترین لحظاتی که میتوانستند بی بهانگی ام را برای بودن تا ابد جبران کنند
براستی انکار بی شرمانه ترین ناسزاست
حتی برای منی که بودنم را فقط از قبح انکار میفهمم
من انکار میشوم( و این زجرم میدهد) پس هستم!

باز یادم رفت نفس بکشم

2010-12-21T22:59:00.002+03:30

باز یادم رفت نفس بکشم

2010-10-22T13:47:00.000+03:30

کاش کار به جایی برسد که بدون آنکه ببینم
تصور،پَیش بینی
و باور کنم
کار جهان را

برو

2010-10-08T16:30:00.000+03:30

دروغ گفتم کسی نیست!
میشناسم آدمهایی را که خودشان میتوانند باشند
اما نمیدانم چرا
همه ی آنها که میتوانند خودشان باشند
و خودشان بودن را در تنهاییشان به بهترین وجه به کمال میرسانند
در شعر کتاب عکس نوشته
به من که میرسند
میگویند برو بچه با بزرگترت بیا!

تو هستی،"من"،من و در آخر او!

2010-10-08T15:39:00.001+03:30

پیشنهاد کمکت را رد میکنم!
آخر من نمیدانم دارم چکار میکنم که تو کمکم کنی!
به هرحال نمیتوانم مثل قورباغه زندگی کنم
قالب من، قالب آدمیست
همین که هستم را میدانم نه بیشتر
و گفتم هر روز که با دنیایی جدید روبرو میشوم
هنوز عادت نکرده فردا از راه میرسد
و این هر روز بیگانگی ام را زیاد میکند
و میترسم آخرش
به جای رسیدن به نقطه ی مشترک دو خط متقاطع
برعکس حرکت کنم سمت بی نهایت فاصله تا انجا که خط دیگر را تکذیب کنم
به درستی هنوز نمیدانم چه چیزی زیباست
و چرا
اما همه چیز هایی که دوستشان دارم
حتما زیبایند؟
تویی که مرا به یاد خودم آوردی
و "من"ی که تو را به یاد تو آوردم
و تو فراموشی را پس از این ترجیه دادی
و من در اثنای یاداوری ماندم
تلاشم برای بیرون کشیدن کلمات متعفن
از شکم یبث مزاج احتمالا ذهنم تاسف آور است
من هستم گاهی خودم نیستم گاهی خودم هستم اما همیشه خودم هستم
و اینجاست که مجبورم به آن که خودم نیستم بگویم "او"
من فقط خودمم نه او
"من" یعنی آنچه مرا به احتمالا اندیشیدن به این وا میدارد که همه چیز نیست
و "من"مجبور است از همه چیز سر در بیاورد
هر روز بجای فهمیدن
نفهم تر میشود
تا وقتی بفهمد آن بیرون هیچ چیز نیست
"من" است که به این شک میکند که بشریت ، خاصیت قانون گذاری اش
تمام آنچه نیست که خدایش در او دمید
آخر او از قانون جنگل پیروی کرد
او فقط پیروی میکند
من همین الان خودم هستم بی آنکه نبودن تو آزارم دهد
تویی که با تو سخن میگویم
فقط توهم ذهنی منی که برای صحبت با "من"معمولا وقت کم می اوری
و من باید منتظر فرصت آزاد بعدی توهمم باشم
تا راجع به "من"با من سخن بگوید
توهمی پر مشغله!
اگر خودت بودی که با من حرف میزدی
حتما شاید
من گریه ام میگرفت،دل تنگی ام تسخیرم میکرد
و دستانت را میگرفتم و آرزو میکردم همیشه باشی
اما این تو نیستی
شاید هم این آن "من" نیستم
ولی نه...
من "من" هستم
این توی توست که
اوی تو شده است
به هر حال
درون من هرچه باشد
چون جفت بین جنین و مادرش
مرا به آن بیرون وصل میکند
هرچند معلقم
من نمیدانم از بیرون به درون میروم
یا از درون به بیرون؟
من نمیخواهم خوب باشم
خوبی که خوب از قوانین پیروی میکند
میخواهم قوانین را خوب بشکنم و باز خوب باشم
و این تمام توشه ی قانعانه ی من است
برای ورود به راهی کاملا تاریک
آنقدر تاریک که گویی در خلأ قدم میگذارم
و اخرش باز میترسم
فقط دلیل هایم برای نبودن بزرگتر شده باشند!
من کسی یا چیزی را نمیشناسم
فقط احتمالا بر حسب طبیعتم
شاید طبیعت روحم
تو را میپسندم
از نبودنت وقتی خودم نیستم رنج میکشم
گاهی دلم برایت تنگ میشود
و معمولا به تو می اندیشم
هزاران برابر تو
کاش فرق این ها را میفهمیدی!
براستی پیش از آنکه بدانم پسندیدن ،تمایل داشتن، زیبایی و ...
چیست
تو مصداقی از پسندیدن در من شده ای!
و این تجربه کافی نیست برای دانستن تمایل داشتن
"من" با تجربه چیزی نمیفهمد
فقط برایش یک مثال بی معناست
فقط یک رویداد مانند رویدادهای دیگر
او هر روز از نبود تو رنج میکشم
و میگریم
اما هنوز "من" نفهمیده است خواستن و پسندیدن و گریه در فراق چیست
اینها افعال طبیعت من اند همان او
اما طبیعت من با این که این چیزها براستی چیستند و چرا هستند و چرا باید از آنها پیروی کند کاری ندارد
این "من"م که این ها را میپرسم
او تنها به پیروی و پاسخگویی به آنچه درونش نهاده شده میپردازد
و متاسفانه "من" نمیتوانم از این طبیعت از این قالب جدا شوم
و روحی سرگردان شوم و همه ی وقتم را صرف فهمیدن کنم به
جای گریستن،خوردن،خوابیدن،راه رفتن،سخن گفتن،تعجب کردن،عصبی شدن،و جای اینکه آرزو کنم کاش روحی سرگردان بودم که همه ی وقتش را صرف فهمیدن میکرد...
در پیوند "من" و او
آنچه از آن "من" است و به اشتراک گذاشتمش
فهمیدن و خواست فهمیدن است
و تمام چیزهای دیگر متعلق به اوست
"من" هنوز حتی نمیداند چرا تو؟
تو سخن از من گفتی درست!اما "من" این را هم نمیفهمد که او چرا با شنیدن سخنانت
راجع به "من"
دلباخته ی تو شد!
چه قدر زبان او را خوب بلدم! این از معدود لطف های اوست به "من"!
"من" تا کنون دیده نشده بود پیش از تو
اما این به "من" مربوط است
چرا او به این دلیل دلباخته ی تو شد؟
فکرش را هم نکن!
"من" که دل باختن نمیفهمد!
چه خبر است؟!
از "من" نپرس!
"من" چیزی نمیداند
مرز "من" و او کجاست؟؟؟
امیدوارم این طبیعت، عاشق پیشگی را
دور از چشم من
به "من" تزریق نکرده باشد
مانند کودکی که به کودک هم بازی اش
در نبود مادرش
تجاوز میکند!
و آن کودک ساده نمیفهمد مورد تجاوز قرار گرفته است
"من"از آن کودک نیز ساده لوح تر است و چیزی نمیداند
و این دلیل شگفت و متمایز
برای دل بستن او
مرا نگران کرد
و باز میترسم از ترس همیشگی ام
از اینکه "من" بخواهد آلوده ی قوانین شود
و تقلید از طبیعت به کامش خوش بیاید
ندانستنش را کنار بگذارد و اطاعت کند
برای راحتی بیشتر
این یعنی مرگ "من"!

تا اینجا تو هستی، "من" ،من و در آخر او!

آشنایی با نام مستعار به بالاترین ارتفاع رفتن با پاهای خودم

2010-10-04T12:52:00.000+03:30

من
به انزوای ابدیت
به آنچه جداست از واقعیت اینروزها
در امدم
بر من باد بیگانگی
تصویرهایی که به غربتم اشاره میکنند
به ضعف پوک اراده ام اهانت میکنند
دیواره ام،دیواره ی تنفسم هنوز نشکسته ولی.
تا هوا ضعف پوک درونم را پر کند
هنوز خلأ هست.
به طریقی سخت
خیلی سخت
سختتر از بغض
سخت تر از دلتنگی نکردن
و سخت تر از ترحم
خواهم بود.
خیال میکردم خماری دلتنگی ها دیگر تمام است...
اما وقتی غریبه ای به نام تنظیم شکایتنامه و آشنایی با نام مستعار به بالاترین ارتفاع رفتن با پاهای خودم
(و نام اصلی اش به بالاترین ارتفاع رفتن با بودن دیگری)
دچار موازات زمانی با واحد من شدند
دوباره خلأ درونم داشت
مچالگی ام را تکمیل میکرد
و این خماری تلخ ...
این بار توانستم کمی شیرینش کنم
و از این پس پوسته ی تنفسم را
بی نشانی از آن خلأ
نگه میدارم
و این خلأ نیست! و گرنه تا کنون مچاله شده بودم!
کسی هست! چیزی هست!
الکل وار اگر منفذی یابد فرار را از خود دریغ نمیکند اما
من پوست کلفت ترم از...
حتی پوسته ی تنفسم شیشه ی مات نیست که نور را متزلزل از خود عبور دهد
و کسی بتواند عکس درونم را در قفس مستطیل طلایی اسیر کند!
گاه به در و دیوار میزند اما
پنجره های تنفسم گل گرفته شده اند پیش از این
اخر به حیات خانه ی روبروی دیگران مشرف بودند...
هستم.تا وقتی چیزی درونم هست که اسیر نمیشود
در فرایند کلیشه سازی همه ی چیز های خوب
چه در مستطیل های طلایی و چه در تور کلمات واهی
هستم حتی اگر روزی تمام آدمها کلیشه شوند...
و زاد و ولد تکرار روزمرگی مساله ای شود که "ابن روزها خیلی از شما ها با آن درگیر هستید"!!!

آرزویم را پس میگیرم

2010-09-01T17:05:00.001+04:30

دوباره لابلای غبار حادثه به دور و برم نگاه میکنم
نیستی
خیالی نیست
من به تنهایی با تو عادت دارم
تو میدانی غبار حادثه به این زودیها نمیخوابد
اما من آرزو میکنم اگر من نمیبینمت
تو باشی
نه!
آرزویم را پس میگیرم!
آرزو میکنم غبار حادثه که خوابید
تو نباشی که دو مشت پر از حادثه را
در مسیر باد روزگار گرفته ای....

ببخش که بی تو...

2010-09-01T17:00:00.000+04:30

دلتنگی ام را ببخش!
ببخش که بیتو به با تو بودن می اندیشم
مست میشوم و وقتی دیوانه وار بدنبال چشمانت میگردم
و پیدایش نمیکنم
سر نبودنت فریاد میزنم
ببخش که نبودنت را باور نمیکنم!

بر نخواهم خواست

2010-09-01T16:57:00.002+04:30

از چشمت افتادم، و دیگر هرگز بر نخواهم خواست...

خیلی وقت است

2010-09-01T16:56:00.001+04:30

خیلی وقت است برای داشتن دستهایت،
به داشتن دستهایت اکتفا کرده ام...

چرا خود کشی نمیکنم

2010-09-01T16:38:00.003+04:30

بزرگترین ایراد خودکشی آن است که پس از آن ،نیستی تا از اینکه به دیگران اثبات کرده ای کاملا جدی بودی و شوخی نداشتی لذت ببری!

آینده

2010-06-07T13:00:00.001+04:30

اد!
کاش اد ها اد میماندند!
و من هنوز از عکاسی دور نبودم
این روزها برای بودنی که شک دارم هستم یا نه باید دست و پا بزنم و از ماندنش دفاع کنم
از ماندن بودنی نصفه نیمه
پس از دوماه که از اد نماندن ادم میگذرد
خستگی سالها زندگی دعوا و قهر و شیرینی های اولیه اش زیر دندانم است!
این روزها
بی هیچ چشم داشتی به آینده ای
تنها همه چیز را به حال سپرده ام
و دیگر پس هم نخواهم گرفت!
پس گرفتنی تیست!
تنها امروز هست حتی شاید فردا هم نباشد
ولی هرچه باشد من
دخترم
و خیال پرداز
و در ذهنی که آینده نمیشناسد
تو را در کنار خود در آینده تصور میکنم
و جز این ممکن نیست
تو باشی شاید آینده هم باشد
وگرنه آینده برای همیشه در ذهن من ناشناخته خواهد ماند
من داشتم در حال میزیستم و از گذشته وحشت داشتم
و آینده نیز برایم چون حال بود
اما حالا که دیگر اد ...
************
************
خوشبختی کورکورانه ی آن روزهایم را نیز از دست داده ام
دیگر آنده برایم مثل امروز نیست
آنقدر از آینده بی تو وحشت دارم که گذشته را از یاد برده ام
همه چیزم را دادم
اما اشکالی ندارد
تو را بدست آوردم
حتی اگر فقط برای حال باشی و نه آینده

لکه ی عطف!

2009-12-04T11:38:00.000+03:30

تا اینجا که عکاسی مرا بیشتر به فلسفه نزدیک کرده تا خود فلسفه به خودش!
هیس! به کسی نگو!
برای استاد هم گفتم
ساحل پرستیدنی تر از دریاست!
چرا که موجها
با تمام عظمتشان فرسنگ ها راه می آیند تا به ساحل برسند و سجده کنند
اما آدمها عادت کرده اند روی ساحل بایستند و به دور دست ها خیره شوند و بگویند چقدر زیباست!
و غافل از زیر پای خویش اند...
همه ا ش زیر سر دریاست
تا کنون اگر یک درد پوچی داشتم
حالا هزار درد معنا داری دارم
حالا که تازه بدین مسیر گمشده راه یافته ام
استاد حرف از رفتن،عقل ناقص حرف از نتوانستن و دیگران حرف از به پیش نرفتن میزنند!
و آیه هایی که یکی در میان روی پیشانی استاد نقش بسته اند
آشنا مینمایند
تمام اینها
و عکس و متعلقاتش
رستاخیز عقاید و افکار مرده را نوید میدهند
آنها که فلسفه بدانها وعده ی حیات دوباره داده بود...
فلسفه ابزاری کم داشت و حالا دارد...

...

2009-11-28T12:10:00.000+03:30

از حالت تعجبی که بر چهره ام خشکیده است
تعجب نمیکنم
از این دنیا عمل های به حرف در آمده
و حرف های هضم شده ای که دفع نمیشوند!
بی ترس از افتادن
روی تار موی میان حق و باطل
از مستی شربتی که به تازگی کشفش کرده ام
تلو تلو میخورم!
و به هیچ سمتی نمی افتم
فقط نمیدانم تا کجا شانس با من یار خواهد بود
نمیدانم از من و مستی امروزم
برای تو و عرفان فردا
چیزی باقی خواهد ماند یا نه
درست شبیه عرفان رقصنده ای که نیست اما هست!
من هستم و نیستم
هیچ کس هم دستی از من نمیگیرد

من دیوانه ام...

2009-11-23T13:43:00.000+03:30

سالهاست که از وقتش هم گذشته است
درست از وقتی متولد شده ام
و من هنوز در پس بهانه ای سنگر گرفته ام تا گلوله های حقیقت به قلبم فرو نروند
آری این روزها
من دیگر از تظاهر به عاقل بودن خسته شده ام
نمیدانم از زبان چه کسی شنیده اند من عاقلم؟
کاش مرا از زبان خودم میشنیدند
من دیوانه ام...

خلط

2009-11-19T22:33:00.000+03:30

از بیس
تا مستی های بی برگشت انکر الصوات چیزی به نام موسیقی
و تمامی قافیه هایی که زیر دست و پای صدا لگد میشوند
و معناهایی که از پی قافیه منتظر شنیده شدن هستند
معناهایی بیجا -چنان فرزند نامشروع دو احمق که فقط یکدیگر را دوست دارند-
زاده شده از لرزش تمامی سیم های نازک و ظریف سازهای مرگ بار
روحم را به تسخیر میکشند
و این هستی مرا نزدیک است به باد دهد
نزدیک است بگویم
من بشرم و یا یک رقصنده؟
افتخار فعلی من این است
که من کسی نیستم که بگوبم
مشروب حل شده در موسیقی برای شعار های من کافیست
بین شعار ها و شعرهایم فاصله ای نیست
همه چیز به قول منطقیون در هم خلط شده است
"بیش از این نمیتوانم "ها که روزهاست سر داده ام تمام شدند
توانستن نامرد تر از این حرف هاست
و دوران شکوفایی من
و چهره ام که میدرخشد برای لحظه ای درون مردمک زن مغرور آینه
کجای بودنم
به طور مساوی شکوفایی من بین خودم و مردی شوهر نام تقسیم خواهد شد؟
تمامی اش از آن اوست
فریفته اندم با زیبایی خویشم
پنچه هایی کشیده،گیسوانی صاف،پوستی روشن و بودنی بی دلیل
سهم من از تمامی اینها حتی یک رقص با خودم نخواهد بود
و بی اختیار تر از همیشه به نفس کشیدن درون قفس آزادی ادامه میدهم

پوچ یا گل

2009-11-17T19:48:00.000+03:30

گفتم زندگی گل یا پوچ نا عادلانه ایست
که هر مشتی را که تو انتخاب کنی همان پوج است!
و تو فکر میکنی مشت دیگر پوچ نیست
اما هست!
انقدر ساده نباش!
زندگی هیچگاه مجبور نیست هر دو مشتش را در مقابل یک نفر باز کند!
زیرا هر انسان فقط یک بار حق آزمایش بختش را دارد
و آن یک بار هم حتما به پوچ میرسد
آری گفتم
اما
حالا که فکر میکنم
میبینم عشق در مشت دیگر باید مخفی شده باشد
اما نمیدانم چرا هنور بیشتر آدمها پوچ را انتخاب میکنند(؟)
حالا که فکرم و روحم درد میکنند
و تمام بودنم را یکجا جمع میکنم ونثار لبخندی نادر اما ناسپاس میکنم
حتی به یاد نمی آورم برگ بادها را به رقص در می آورد یا باد برگ ها را(؟)
در هر حال فرقی نمیکند من جمله های پشت بلیط اتوبوس را بخوانم یا نه
ادمهای توی پیاده رو نمیفهمند یک فکر در کنارشان راه میرود
من فقط میدانم هستم
اما نمیدانم این بودن فرصت است یا محکومیت یا عمل به یک قول یا یک هدیه(؟)
چیزی بیاد نمی آورم
اما عده ای میگویند تو قول داده ای
و عده ای هم میگویند بودن بهترین چیزیست که تو میتوانی داشته باشی
نمیدانم باید به حرف کسی که میگوید فقط باش و آنچه من میگویم بکن
و چیزی نپرس که راههای منتهی به حقیقت را بسته ام باید اعتماد کنم یا نه؟
فعلا فقط هستم
نمیدانم تا کی
اما میدانم برای قدمی به پیش برداشتن پوچی انگیزه ی خوبی نیست!
برای همین است در پیاده رو شبیه کسی که جایی برای رفتن ندارد راه میروم
ازهیچکس نمیشود چیزی پرسید
آخر در حوزه ی کاری کسی نیست اینکه من چرا هستم؟!
اینکه چرا باید تنها گوش کنم و نپرسم
و بودن چیست؟ و آیا من واقعا هستم؟؟؟!!
با این جهان ندانستن حالا کوچکترین دغدغه ام
محکوم شدن به باور نشدن به جرم صداقت
درون دادگاه مغز کسی چون خودم است...

بی اختیار

2009-10-31T12:14:00.000+03:30

و خداوند آشناست!
گویی جایی دیده بودمش
اما حیف
حالا که حافظه ام بکار افتاده
دیگر نمیتوانم بتنهایی،فقط با ریه های خود نفس بکشم
چنان کافری که به هر دری میکوبد
پوچی دوران
از او استقبال میکند
با این تفاوت که
من دری برای کوبیدن نمی یابم
چه میشد اگر
بجای ترس بجای ترس و ضعف
برای تو بهانه ای دیگر برای نپرستیدنش بود
ترس کجای من است؟ و ضعف نیز
اینها بخاطر این است که میشناسم
مردی که قهقه میزند و میگوید لائیک است
اما میگرید و میگوید لائیک یا غیر لائیک
مردنی در کار است
پس چگونه و به کدام سو نظر بیافکنم که پوچ و فانی نباشد
نمیدانم او که میگوید بهانه پرستی از روی ترس نیز بهتر از هیچ نپرستی از ترس ترس نیست
من که میگویم بهانه ای درکار نیست
آخر گفته ام
ابلیس نیز از او تا قیامت فرصت خواست
پس چگونه آدمی نمیخواهد؟
پست تر از ابلیس با برتر از فرشته؟
شعبده باز زندگی از کلاهش چه چیز ها که در نمی آورد...

پنین گفت زرتشت به کسی هدیه نمیدهم

2009-10-22T15:40:00.000+03:30

من
"چنین گفت زرتشت" به کسی هدیه نمیدهم!
نیچه بودن افتخار نیست!
با این که سالروز تولدمان یکیست
نمی خواهم سرنوشتمان یکی باشد
خدا هست وگرنه من سرنوشتم را نمیدانستم!
هر چند میگوید ضعف
ولی من در مغنای عامتر میگویم حقیقت بود که آخرت را بوجود اورد
شیطان هم به وجود خدا اعتقاد دارد پس چگونه آدمی او را تکذیب میکند؟!
آدمیان از شیطان بدترند؟ و درست همین" آدمیان" باید در سرنوشت من باشند؟؟؟؟
پس من چگونه از فرشته برتر شوم؟!
...
به هیچ وجه!
کدورت یر به فلک خواهد کشید....

خطوط دیوار

2009-10-07T23:09:00.000+03:30

چون خطوط موازی دیوار

وقتی گونه ام را روی دیوار میچسبانم

زندگانی باریک و باریک تر میشود

و جوانکانی که مرا با اندام تناسلی ام اشتباه گرفته اند

چون آجر های از قلم بنا افتاده

مسیر این خطوط را دچار خلا میکنند

و انتهای دیوار

چیزی شبیه روشنایی چشمان استاد

و یا چروک پیشانی اش

که تا کنون با لامسه ی کنجکاوم از بر نکرده ام

سالهاست که همانجا مانده است

و لبخند من که در هنگام این تولد نکبت بار

به زور روی لبانم مینشانم

دلم رامیزند

بدون درنگ

مردمان کوچه به من زل میزنند

و در نمی یابند که دارم زندگی میکنم

نمیدانند کار من همانقدر تعجب بر انگیز است که قارقار کلاغ!

نمیدانم چرا ولی

موهایم را از باد دریغ میکنم

فقط تو در من

چنان مسافری کوچک

خطوط دیوار را گز میکنی

تا من باشم

و گونه ام را از دیوار بیرحم و سرد

جدا نکنم

و شاید وقتی تو خیلی از جلو چشمانم دورشدی

مثلا وقتی که به پیچ کوچه رسیدی

و دیواری را دیدی که من هرگز ندیده ام

بدور از چشمان تو

گونه ام را از دیوار جدا کنم

و خطوط برای همیشه موازی و بی انتها شوند...

شاید...

امید له شدن

2009-09-25T13:24:00.001+03:30

از اتفاق بودن

تا اکنون که تا آخرین نفس

پاهایم را راست نگله داشته ام تا له کردنم

به تو بچسبد

زیاد باریدم

اگر این امید را هم نداشتم

شاید

با صدای خرد شدن اولین دنده ی بودنم

زیر گامهای خجلت زده ی بودنت

تمام شده بودم

فقط شرمسارم که این بار دیگر نتوانستم قامتم را راست نگه دارم

مرا ببخش

مرا ببخش که دیگر نمیتوانی از له کردن استخوان های پودر شده

لذتی ببری

من تا آخرین نفس ایستادم

قسم میخورم

حیف دیگر چیزی در درونم نمیگوید

بایست! به امید له شدنی دیگر!

امید مرده است از بخت بد

و تصادفا باید مرگ را زیست

درباره ی چگونه شد این بار اظهار نظر نمیکنم

این بار

فقط تمام شد

دلم تنگ میشود برای امید
امید له شدن!

بی کسر ثلث!

2009-09-20T03:20:00.000+04:30

تو

آرامش را از من به ارث خواهی برد

بی کسر ثلث حتی!

اگر؛ دولت عشق

تمام دارایی ام را مصادره نکرده باشد

با آنکه روز به روز

و شب به شب

ازشبرنگ براق نگاه رسوایی ام

بیشتر میهراسم

تیرگی درونم

در واپسین سرود های سرخوشی اش

تمام نغمه های زنده بودن را

با بی شرمی

فریاد میزند

تا کی این تومور بد خیم

در آغوش وجودم

دامن نگاه میدارد نمیدانم!

فعلا سلول های درگیر وجدانم

ریشه در خون دلم ندوانیده اند

وگرنه نا بینایی ام

به مرگ تبدیل شده بود

و خیلی بیشتر از مرگ!

گوش هایم!

اعتراف میکنم

باد که پنجه هایش را به شیشه ی ترسهایم میکشید

یادم میرفت

در گوشهای کودکی ام را بگیرم

تا وحشت نکند

و این برای تمام شنیدنشان کافیست!

در گیر و دار کوچه ای پله ای که به پشت دیوار ختم میشد

شیون زنی را

وقتی بر سر مزار پاکدامنی خود میگریست

دیده بودم

و گمان نکنم خیلی هم از این ارثیه ناراضی باشد!

شاید هم قریب شمع هایی را خورده بود

که ادعای روشنایی جاودان دارند

و فکر میکرد در پناهشان تا ابد

میتواند گرما و روشنی را در چنگال داشته باشد

در انتهای کوچه

درست پشت دیوار

پیر مردی

بی انکه بداند

خدایش را از والدینش به ارث میبرد

بی کسر ثلث حتی!

و نا صافی مهره های تسبیح را آنچنان از بر کرده

که اگر کسی نداند فکر میکند این پیر

خود خدایش را آفریده است!

بی انکه بداند!

و حالا که زل زدن را بیاد آورده است

و ادعایی این چنین دارد

آنقدر در چشمانش

مینگرم

که بیاد بیاورد

خدای حقیقی او

در آبنبات کودکی اش

هنوز محبوس است...

این بار،چهار راه

2009-09-16T11:49:00.000+04:30

شاید این بار که خواستم از چهار راه بگذرم

منتظر چراغ سبز نشوم تا قرمز شود

منتظر پلکهایم تا بازشوند

و منتظر گوش هایم تا تیز شوند

فقط به پاهایم فرمان رفتن دهم...!

آه دل سفسطه آلود

2009-09-15T01:22:00.001+04:30

چه بزرگ دروغیست وجود داشتن!

وقتی از زبان ماتریالیست بیچاره ای بشنوی!

گمان کنم او هم پایش را نقض کرده باشد که میلنگد!

یا شاید هم چون میلنگیده نقضش کرده است!

اما آخر او آسمان را هم نقض میکند و آسمان نمیلنگد!!

و خود را نیز

و من نمیدانم کدام خود را به میهمانی دعوت کنم وقتی خودی که میگوید نیست، نیست؟!

چه مضبوهانه تلاش میکنند برای آنکه خود را تکذیب کنند

و من ابن همه تلاش کردم برای اثباتم!

وقتی سلول های خاکستری مغزت را شینیون کنی و موهایت را به فکر واداری

حتما پایت را نقض میکنی!

اگر سرمستی نفس را بر چشمان دخترکی معصوم -یا شاید نا معصوم(!)-ترجیح دهی

تو جزئی از آنانی

آنان که با تو برای به بن بست رسیدن رسیدنشان

میخواهند از روحت و دیوارها انتقام گیرند

مرگ نیز جرات رویارویی با انان را ندارد

اخر انان باور ندارندش

و وفتی سفسطه ای را برای گوش هایشان نوشتم

عطش استدلالشان آبرویشان را برد!

درست در مرکز جنون پوچی

با دهانهایی باز

و فریادهایی کر کننده

اهل زمین را به میهمانی بن بست خود دعوت میکنند

تا شیره ی روحشان را بکشند

و پوچ تر از همیشه با خیانتی که در حق هم میکنند

و تاسفی که برای کشتن یکدیگر میخورند

خود را خدا بدانند!

خدایی که هیچگاه عذر نمیخواهد!

و عفل را زاییده ی فلسفه

و فلسفه را زاییده ی عقل

و هردو را نیست پندارند!

2009-09-05T19:36:00.000+04:30

بر من باد دیوانگی!

در لابلای حیرت مرگ آور وجدانم

کسی فریاد میزند نشنو!

تو راچه به بیداری

تو کجای حیاتی که این چنین ادعای بودن میکنی

تو قطره ای از حیات هم نیستی

در تو چیزی برای سرودن نیست

تو چون مردمان مرده ی شهر

در سکوت مرده ای

چرا ادعای زیستن میکنی؟

تو چون دختری که بیداری ارسطو و افلاطون و سقراط را از بر کرده

و تا کنون "بیداری" را نشنیده

بر خود دروغ بسته ای که بیداری

تو مجنون و دیوانه ای!

بیدار کیست؟

بیداری چیست؟!

تو در گورستان شلوغ شهر

بزودی از پا در خواهی آمد

اگر آن طور که میگویی پایی برای رفتن داشته باشی

به صبح بوسه ای داد و دم نزد

2009-09-04T00:39:00.001+04:30

او که در سکوت نمرده بود!

مثل ماهی صبور حوض زندگی

که آن کلاغ

کلاغ پر سیاه روح خوار

کنار حوض خورده بود
فقط شبیه کودکان میگریست
نه بیشتر!

نمیدانم یادم نیست

چه طور شد

برای شب قصه خواندنم گرفت

ولی شب از داستان من وحشتش گرفت

به شب گفته بودم خواب

خواب که در نگاه تو نشست

برای بوسه ای به گونه ی پدر

تمام حوصله ات را خرج کفن و دفن سکوت مرده ی لبان برجسته اش بکن

و لامسه ات را بکش بمدت یک بوسه در همجواری سبیل و ریش او

و در نگاه مادرانه ای به خیسی بهار

بمان و مست و غرق شو

و بوسه ای بسوی گونه ای سرخ مادرت روانه کن

امید آنکه داغ روزهای نوزادی ات

پس از خاکها که خورده باز زنده تر شود

شب از سبیل و ریش و خروارها خاک روی گونه ی پدر نترسید و بروی خود نیاورد

بروی خود نیاورد گونه ی پدر سالهاست سهم بوسه ی باکتری ها شده

سخن ز استخوان سخت گونه اش که پوسیده بود و بوسید نگفت

ولی شب برای همیشه لب فرو نبسته بود

و ناگهان گفت

شب از نگاه گرم و مشتاق مادر همیشگی

همو که در انهنای کوچه ایستاده بود و گوسفند نذر آمدن کودکش کرده بود

روز گم کردن راه خانه اش

گفت و شکوه کرد ز دیوار سرد یخ زده درون شیشه ی نگاه مادرش

بروز گم کردن جای گریه اش

و شب برای من نگفت

که از ترس مردن بوسه اش

در سحر

به صبح بوسه ای داد و دم نزد ...

ولی من از جای خالی بوسه های سهم مادرش

درون سینه اش

تمام درد وجدان و کابوس هایش را

از بر شدم...

صدای کفر

2009-08-30T16:41:00.001+04:30

(صدای خنده! هاها ها ها ها(

برای انکه نشنیده اش بگیری باید بشنوی اش

سرت را پایین می اندازی که چه شود؟

میان زبان و قلبت سرگردان نگاهش داشته ای برای چه؟

یا به قلبت دروغ بگو!

یا به زبانت

مگر راه سومی هم داری که هنوز سکوت کرده ای؟

آدمی جدا از اعتقاداتش و پیوسته با اعتقاداتش

لایق عشق خواهد بود

این قانون را وقتی خداوند تصویب مبکرد

قرشتگان به اعتراضش آمیختند

فرشته ای گفت

برای چه به انسانی که شما را انکار میکند عشق ناب هدیه میکنید؟

خداوند گفت

برای آنکه کافر

جهان را مغلطه ای میداند در اثبات آنکه خدایی نیست!

برای تو که نمیتوانی کافر باشی نمیتوان گفت

نمیتوان گفت که انسان کافر بیش از آنکه مرا انکار کند

باورم دارد!

صدای کفر آنقدر ها هم که فکر میکنی گوش خراش نیست

اعتراف در باران

2009-08-29T01:55:00.000+04:30

بر پایه ی نظریه ی مرگ

با توجه به قانون حیات

با در نظر گرفتن پژواک قار قار کلاغ ها

برای بهتر عمل کردن شب

با زاویه ی صفر درجه ی مورب

بدون اتلاف نفس ها

در تکاپوی زمان

درون سلول تنهایی

به نبش قبر جاودان حقیقت میپردازم

که سالهاست به جرم مرگ

به تجزیه شدن محکوم شده است

و هر تکه اش را

شاعری در جامه ی باکتری

و شاید باکتری ای با روح سرگردان یک شاعر

به یغما میبرد

و من ناگهان یادم می آید باید اعتراف کنم

که از باران میترسم

و تلخ ترین اعتراف اینکه

امروز

فردای دیروز بود و فردا

فردای امروز است

تفاوتی ندارند

جز آنکه از مردی که دیروز مرد

جشن ختم امروز و فردایش دریغ میشود

و من یعنی غریبه ای

که جرمش آن بود که میخواست آشنا باشد

و لعنت به دستان ضعیف این من

که هربار تیغ بر میدارد

تا در قلب نفرتم فرو کند

دل رحمی اش گل میکند!

عادت به گذشت کرده است

که از عادت گذشته است

(بخاطر ذات تکراری اش!)

و عادت کرده است!

چشم که بر هم میزنم

طومار اعترافاتم

به درازای آرزوهای جوانمرگم رسیده است

و کاغذ بیش از این

زیر بار نقطه های کلمات پر وزنم نرفته است!

دهان هنوز خشک نشده ی افکارم را

میبندم

تا قلم هم وقتی بدست آورد برای جوهر تازه کردن

اما هنوز باران

این کهن ترین اعتراف

تکرار میشود

که تکرار شدن نیز خود اعترافیست

که در حاشیه ی اعتراف نامه بر کاغذ تحمیل میشود!

خلاصه آنکه کاستی درش راه نمی یابد مگر از سوی کاغذ و جوهر!

بار دیگر که چشم بر هم میزنم

چیزی برای رساندن به محکمه نیست

آخر اولین اعتراف

تمامی اعترافاتم را محو کرده است

لا اقل حالا میدانم چرا کاغذ زیر بار بکار انداختن ژن های رشدش نمیرفت

از هراس تحمل وزن نقاط واژه های من نبود!

از سرنوشت رفاقت جوهر و باران خبر داشت...

و تمام هراس من از باران

بار دیگر تکرار میشود

که تکرار شدن نیز خود اعترافیست...

بیخیال!

2009-08-23T16:14:00.000+04:30

بیخیال؟!

کجای خلقتم این لفظ را نگه دارم؟

مگر سکوت ،چونان مردمان مرده ی شهر

کاری دستم داده است؟!

به شرب خمر نگاه تو سوگند!

میان من و تبسم

به جای آنکه گلستان باشد

جهنم است

آخر

رخ برگرفتن از نامحرمان کوچه ی تردید کجا و

بی جامه در میان مردمک نامردمان کفر قورت داده در آمدن کجا!

مردن برای تو بهتر یا نزیستن؟!

مردن شرف دارد البته بر نزیستن!

سازی مخالف ارکستر شهر هم باشی و درخور شنیدن نباشی

گوش کر هم برایت تره خرد نمیکند!

در ماورای صبح شو صبح شو های دیشب رنج

امیدی برای فرداشب دردهایم به یادگار نگذاشته ام

همه اش را خوردم

برای همین برای راندن مرگ

بی دلیل مانده ام

سکوت کردم و دیوار کج شده ای شدم که نریخت

با آنکه از باد دل خوشی هم نداشتم

دروغ نگفتم که سزاوار رستن از تنفسم

باور کن

مردی درون آب دبدم که خم شدم

مردی که گامهای سست مرا به لرزه وا میداشت

در گوش هیچکس نگفتم او با من چکار داشت...

من یا درخت؟

2009-08-21T12:54:00.002+04:30

من یا درخت؟
درخت تو سالهاست که با تو مانده است
و من فقط همین چند روز را در چنته ی با تو بودن دارم
تو خیال میکنی درختت از من به تو با وفاتر است
انگار نمیدانی که درختت اسیر خاک است و نه اسیر تو
او که پایی برای رفتن ندارد و نرفته است
و من که پاهایی داشتم
نادیده گرفتمشان
حیف که فکر میکنی حسادت و حسرت است که زبان مرا باز کرده است
حسادتی به درخت!
شاید!
تو نمیدانی شاخه های دلدادگی ام در کدام آسمان اند
وگرنه حسرت درختت را نمیخوردی
که اکنون دسنتانت به برگ هایش نمیرسد.
تمامی برگ های دلداگی مرا تو خود سبز کردی
وپس از آن به خیال خودت خزان سردت را بر سبزینگیشان گران فروختی
و از درختت میوه هم نچیدی
دلداگی ام را بریدی و از تنه اش آلاچیق غرور
و از شاخه هایش هیزم برای آتش امید در زمستان یأست ساختی
و ریشه اش را
و ریشه اش را یادت رفت بخشکانی
یادت رفت و باز جوانه زد از نو
کجا دلداگی من سکوت کرد؟
کجا درد دلت شنید و خاموش مانده بود؟
کجا درخت تو میوه ای برای تو داد؟
کجا برای درد دلت شاخه ای را خشکاند؟
کجای ایمان تو به شنیدن او ز یاد تو برد تمامی ایمان عشق را؟

سرنوشت دستان من که سیب چید

2009-08-17T10:49:00.002+04:30

خدای من بین هست ها و نیست های مردم زده ام گم شد
و تو خیالت راحت است که خدایی نداری برای رسیدن
برای گم کردن
اما بی نوا من که میدانم خدایی برای رسیدن هست و گمش کردم
تنها نگاه سنگینش را بر دوش اعمالم احساس میکنم
از نگاهش رشحه ای غم آلود بر تنم می افتد که هیچ دستی آرامش نمیکند
و تو شانه هایم را که در بر میگیری
لرزه ی این رشحه را زیر پوست کم طاقت خنده ام پنهان میکنم
و دعا میکنم که دامن از کف ندهد تا خیال آرامش بخشی دستانت از تو گرفته نشود
آری خدا را بروی خود می آورم و دعا میکنم! مانند تو که با ایمان تمام میگویی تو را به خدا!
براستی من کافر ترم یا تو؟!
کدام بیشتر شیطان را به قهقه وامیدارد؟
نماز من یا ناسزای تو؟؟
کفر و عشق را که به هم آمیخت؟
این نیز تنها سرنوشت دستهای من است که سیب چید
در تلاقی گم کردنش
در بودن من
چیزی شبیه زندگی از تار عشق و پود کفر بافته است
و محبوس کرده توحید مشکک افکارم را
و ایستاده است و زل زده به دست و پای بسته ی دیوانگی ام
تا خود بگسلم یکایک تا ر و پود در هم تنیده ی این زندگی نخ نما را

بیراهه نزدیک است...

2009-08-16T10:37:00.004+04:30

هستی به بیراهه نمیرود
مگر من
از بیراهه بازگردم
بمانم روی ساحلی که آدمی سخت روی آن ایستاده است
و جم نمیخورد
جای پاهایی که در هم آمیخته شده اند
چون صاحبانشان
هراس آدمی را فریاد میزنند
از موجهایی که یک به یک در صف میزنند و از دور میتازند
و به ساحل که میرسند
به سجده می افتند
آنها با تمام عظمتشان ساحل را میپرستند
و آدمی با تمام کوچکی اش
خیال میکند دریا از ساحل پرستیدنی تر است
بیچاره بشریت
به امواج دوردست زل زده است
و چند قدمی گامهایش را از یاد برده است
که در آن موجهای دوردست به خاک می افتند و فنا میشوند
و یک به یک تمامی آدمیان
این سناریو را بازی میکنند
بی آنکه حتی کارگردانی ناشی
بر آنها خشم گیرد
که چرا همگی یک نقش را بازی میکنند
شن هایی که لابلای انگشتانشان
زبری لطیفی را منتشر میکنند
میدانند بیراهه از کجای گامهای آدمی شروع میشود
میدانند بیراهه ای نیست که آدمی در آن قدم نگذاشته باشد
میدانند بیراهه نزدیک است

چیزهایی برای نگفتن

2009-08-09T13:09:00.004+04:30

این جمجمه
این استخوان سخت
این پوست
اینها وفادارترین های عالمند
که به افکار پلید هم خیانت نمیکنند
نمیگویند پیش خود
حالا که مرد
هرچه در درون داریم
رو کنیم!
نه نمیگویند.
مثل من مثل تو
مثل دیوار ها هم نیستند که مرگمان را بروی خود نیاورند
با ما بدنیا می یایند و اندکی پس از ما میمیرند
...میگفتم
خیانت نمیکنند
مثل صفحه ها مثل رنگ ها
مثل واژه ها
که نمیدانند درونشان چیست
فقط صفحه اند فقط رنگ اند
فقط واژه اند
مثل من و تو که فقط هستیم
بودنمان را بهانه کرده ایم
برای ندیدن
درست مثل لینکهای دانلود
از درونمان خبر نداریم
فقط هستیم
یادمان رفته است
ماییم که باید از درونمان خبر داشته باشم
از رنگ، واژه ،صفحه
انتظاری نیست
عادت کرده ایم مثل آنها باشیم
از عشق نمیگویم
نمیگویم که یادمان رفته است
از بودن میگویم
میگویم که دستانش را بیخ حنجره ام تنگ تر میکند
نماز میخوانیم...
به کدام قیمت؟
به سمت کدام قبله؟
روی تار و پود کدام سجاده ی خاکی؟
خودمانی تر میگویم
موهایمان را که از چشمهای- از نگاه خودمان ناپاک -دریغ میکنیم
یاد گرفته ایم...
وگرنه دوست داشتن را که یاد نگرفته ایم
از همه دریغ میکنیم...
رک بگویم
تمام دین من گریه نیست
تمام دین من آدمیت است
میان دستهای تنهایی
به استقبال مرگ میرویم
جهنم ندیده ایم که اینچین میکنیم
ندیده ایم نه.
پاهای من برای کفش های زندگی زیادی بزرگ اند
زندگی پایم رامیزند!
پاهایم همه اش نیم شماره بزرگ تر اند
حیف!
باید پا برهنه بدوم
و توجهی نکنم
به وسوسه های مارمولک های مارک فروش!
آنها که اگر دمشان را بزنی دوباره سر از دم در می آورند!
فکر میکنم
شکلات تلخ قسمت کفش دوزک ها نیست
وگرنه آنها هم آدم میشدند!
زاویه های قائم قاب و ان یکاد اتاق من
هنوز نمیدانند
چه کسی چشمشان زده است که اینگونه اسیر شده اند!
یا هنوز
تابوت مومیایی گل های بیابان گرد اتاقم
بیاد نمی آورد
روحش را کجا گم کرده است
که اینگونه خشکش زده است!
اینها تمامی چیز های نگفتنی اند
حالا که گفته ام
فقط گوش کن
مرا از حبس ابد لحظه های تلخ نترسان!

سر این قافیه...

2009-08-08T10:12:00.003+04:30

حقیقت گونه های از حقیقت تهی
در مرداب چشمانت
به آرامی مرا میبلعند
سوگند عشق را هم که بخورم
پلک های تو ندیده میگیرند
دستان خلوصم را
که نوازش دلت را
پیشه کرده اند
سر این قایه تا کجای هراس تو را میکشاند؟
مگر هنوز نمیدانی پرتگاه هوس را
پریدی و بال و پر از عشق خواستی؟
به روی خود نمی آوری چرا
که بین ریشه های خشک خستگی ات
اگر جوشیده بود صراحت زبان من
بال و پر که هیچ
جان و تن برای ریشه ات نمانده بود
دروغ نمیگویم
گیج و مبهوت
اگر تو نیشخند میزنی.
طنین دردهای تو
درون دره ی دلم
سخن نگفته هرگز از گناه عشق
ز جای پای هزار ساله ی مردمان مدفون سینه ات
فقط نفیر سر داده است...
وگرنه این پریدن از نگاه من نبود
از آرمیدن دلت نبود
ز رستن از گودی جای پای مردمان سینه ات
برای اشکهای بیچاره بود

تو را نمیپرستدت کسی مگر ز عشق ،خدا شوی...

2009-08-06T11:56:00.002+04:30

بیچاره دل
میدانست
میدانست منشور اشک ها را که به نگاهت تحمیل میکند
تا از لبانت
باتو میمانم بشنود
طاعون شک
درون سلول هایت بلوا میکند
اما مگر منشور اشک ها
میگذارد زبان طاعون زده
به مرگش رضایت ندهد...
تو چه میدانی
اشک هایم
کدام نقطه ی بودنت را نشانه رفته اند
که طاعون شکت را به رخشان میکشانی
مگرنمیدانی شانه هایت
زیر نوازش های قاطعیت من اند که خم نمیشوند
مگر نمیدانی هردو دست باران زده ام
برای خشکی چشمانت
تحفه ای آورده اند...
بین نگاه تو که از چانه ام میگذرد و به چشمانم ختم میشود
و رنگی آبگون به روح چشمم میبخشد
بین این نگاه و آن نگاه هرز
هزار قله ی قاف
جا میشود
نمیدانم میدانی یا نه
میان شانه ات و بهشت
فرازی نیست
تپه ای نیست
چاهی هم نیست
خبری از جهنم نیست
تمام قول های سعادتم
اگر به تو
به شانه ات
ختم شود
سعادت است
وگرنه اوج هر شقاوت است
اصالت کدام رنگ؟
کدام نژاد؟
کجا اصبل تر از نژاد عشق
سراغ داری و دم نمیزنی؟
مگر نمرده اند مردمان بی عشق، این هوا
مگر نخوانده اند نماز بر آن مردمان بی قبا
کسی نپرسد از نژاد و رنگ
کسی نمیزند به گوهر تو چنگ
مگر بمیری پیش از انکه لایق خاک خوردن شوی
تو را نمیپرستدت کسی مگر ز عشق، خدا شوی...

گناه من یا گناه تو؟

2009-08-05T00:00:00.005+04:30

کدام گناه؟
گناه من یا گناه تو؟
من محکومم یا تو؟ یا هردویمان؟
کدام مرگ؟
مرگ من یا تو؟ یا هردویمان؟
کدام دست کج شد؟ دست من یادستان تو؟
کدام تن آرام گرفت؟ و کدامیک مست شد؟
من یا تو؟
یا هردو؟
اشک های من یا اشک های تو
کدام رقیق ترند؟
کدام دروغ میگویند؟
چشمان معصومیت کداممان
برای حاشیه رفتن کودک تر است؟
من یا تو؟
کدام پیر زن نابینا
که مستی لبهایمان را دیده بود
نفرین اشک را
حواله ی روزهای خوش قیافه یمان کرد؟
دستانمان کدام یک بیش از تمام راه
دستان دیگرمان را کنار زد؟
بر چشمان کودک کوچه
آغوش کداممان
حرارت بیشتری تحمیل کرد؟
این سکوت
این چراغ روشن
تمامی حسرت مرا
از معده ی حافظه ام
بیرون میکشد
تا نشخوار کند تمامی حادثه ی شکستن را
شاید این بار بتواند هضمش کند...

من ابلیس نیستم

2009-08-03T23:58:00.002+04:30

من ابلیس نیستم
من کسی را
مردی را
فریب نداده ام
من عشق را هدیه داده ام
من به چشمان کسی زل نزده ام تا سحرش کنم
من افسونگر نیستم
تمام سرمایه ی من عشقیست که آینه در تولدم به من امانت داد
تا بدنبال صاحبش بگردم
اما افسوس
تمام آنها نشانی هایشان اشتباه است
کسی گفت عشق همان است که دربوسه های سرد و بی هدف و پی در پی
در باد بین گیسوان معصومیت ترسان دختری جای خشک کرده است
کس دیگری هم گفت
عشق چشمانم را بسته است!
که چه بزرگ دروغیست!
و دیگران نیز نشانی هایی مملو از هوس داده اند!
و من امانت را در آغوشم نگاه دشاته ام
تا آنروز که تمامی عشاق قلابی
شهادت به ابلیس بودن من میدهند
من عشق را به دادگاه احظار کنم...
تا شهادت دهد که من هیچگاه به کسی نسپردمش...

تمام آدمیان حوا اند

2009-08-02T20:49:00.005+04:30

کسی نیست به من بگوید سجاده ات را سمت قبله نیانداز
چرا؟ برای چه؟
نپرس
کفر من تا کجای قامت عشق پیش میرود؟
کفر من؟ یا کفر تو؟
خدابه روی خدا نمی آورد چگونه شرم هایم را ز بی شرمی قورت میدهم
تمام قول و قرارت همین بود؟
تمام قول هایی که دادی تا از درخت، سیب نچینی
تمام حادثه ی رمز آلود مملو از رنچ عشق از کدام بوسه ی امروز گریخت؟
از کدام بوسه گریخت و روی خاک ریخت؟
در کدام کوچه ی خلوت ،لبهایم مرا از تو گرفت؟
آغوش تو کجای دیوار کجی بود که به آن تکیه دادم؟
کدام نگاه حسودانه به باهم بودن دستهایمان چشمانم را خیس و دستانم راسوزان خواست؟
منی که خود حوا را به رگبار سرزنش گرفته بوده ام
اکنون خود برای فرزندانم حوا شده ام...
تمام آدمیان حوا اند
دروغ میگویند که نیستند
دروغ میگویند که از درخت،سیب نچیده اند

صبح گاه سرخ گونه ات

2009-07-30T13:59:00.003+04:30

توحید من
از نگاه کفر تو جان گرفت
آنجا که تو خود چشم بسته ای و مرا با چشم بیدار روانه کرده ای
خدا نمیرقصد
اما میرقصاند
و گرنه هر بشر
درون کله ات
کمی پس از یک اسپرسو
زنده به گور نمیشد
چشمهایت نمیدانم
به جرم کدام گناه محکوم ابدی ندیدن جز یک نقاب گشته اند
راست میگویی روی پیشانی هیچکس ننوشته است گناهکار
اما چشم ها
آنها که سخن میگویند آنگاه که تو خاموشی
برای دادگاه عشق من شاهدان عینی اند
تو خود نمیدانی
دستانت سرد تر اند یا نگاهت
اما من به تو بشارت میدهم!
براوو!
چشمان تو زیر بنای تمام شعله ها ی بی تحرک ندیدنند
و دستانت مشعل عادت
با تو از دیدن گفتن سخت تر است از نگفتن از ندیدن!
ماه که باشی
تمام آنچه میبینی آبی نیست
زمین به دور خود نمیچرخد
به دور محور تو
به سبک یک شهاب گریزان
سرمشق مینویسد
از فاصله شروع میکند نوشتن را
که زودتر تمامش کند
تمام مردانگی شمع
به پای پروانه نسوخت
و گرنه شعله ی هرزه
کجا به هرزگی اش میرسید؟
تو نیز
تمام مردانگی ات را
به سبک شمع
برای پروانه خرج نکرده ای
تو از شکایتم رمنده ای
که صبح گاه سرخ گونه ات
ظهر نمیشود...

کجا سوال است کجا؟

2009-07-30T01:49:00.003+04:30

جرم من چه بود؟
چه بود جزآنکه به بی رحمی دنیا عادت نداشتم
مگر خداپرستی بوده ام که ذکر کفر را به چشم خود ز شرم نمی نوشت
مگر نبوده ام کفر پرستی از تبار عشق
بهار من کجا خزان نبود؟
نفیر من به هفت حمد که گرد تکذیب نشاند؟
خدای من کدام چلچه است؟
به صبح غم کدام مرد شوم نفس میکشید؟
ز مرگ من که بود
که بود که بادبان قصه را نا تمام باز میگذاشت؟
برای گفتنی چنین، بهانه ای بس است
مگر کسی هست که ز کشتگاه بی مترسکش بی خبر باشد؟
مرا که بیمه میکند که مرگ را بببینمش؟
ستاره ام کجاست؟ کدام خورشید بلعیدش؟
اگر پاسبان درون کوچه پاسبانی نداد، پس شعله های شب چرا گریختند؟
کجا سوال است کجا؟

و آنگاه بیچاره دیوانه...

2009-07-28T19:40:00.004+04:30

این افسانه
تا کدام صفحه از هستی
پایدار است
من که صفحه ی شب ها را پاره میکنم
و قید خواب را میزنم

پس چرا هنوز آشفتگی ام آشفته تر میشود؟

مگر خورشید با ماه همپیمان شده است؟
اگر صفحه ی روزها را هم پاره کنم
آفسانه ای برای زندگی کردن نمیماند
پس تا کجا آفتاب خائن را تاب بیاورم
این افسون در خون من به سرخی میجوشد
و کسی زخمی نمیزند تا خونی ریخته شود
آما باید نوشت
باید نوشت که این سرخی به باد سپرده نشد
و گرنه در طومار روزگار
دست خطی از ما نمیماند
که خورشید و مهتابش همپیمان نباشند
و دیوانه ای را از آشفتگی مصون دارد
تا بتواند تمام صفحاتش را از بر کند
اما اگر خونی ریخته شود
تمام طومار سرخ خواهد شد...
و آنگاه بیچاره دیوانه...

تو هنوز آنجایی...

2009-07-26T12:59:00.003+04:30

بر میگردم
و تو را در راهدر جاده
جا میگذارم
براه می افتم
تو را به جاده میسپارم
میروم
تو هنوز آنجایی
و متوجه نگاه چشمان پس سری ام
تو خیال میکنی به آرزویت رسیده ای
که لبخندت را از چشمانم دریغ میکنی
اما لبخندت دیر نمیپاید
من بازهم بر میگردم
و این بار
سفر را جا میگذارم
و به تو می پبوندم
و سفر را به راه میسپارم
و می مانم
تو هنوز آنجایی...

من هنوز با خودم گپ میزنم

2009-07-23T00:20:00.003+04:30

من هنوز با خودم گپ میزنم
سرم را بین دستهایم لابلای برف
محکم میچسبم
تا افکارم منجمد نشوند
گفتن ندارد اما ببین
شمع های نسوز تنهایی من
از این زاویه
دکوراسیون اتاق زندگی ام را
چقدر بدریخت کرده اند
هیچکس نیست
من به تنهایی نفس میکشم
قبول کن که من برای فرار
پشت بام را انتخاب نکرده ام
نمیدانم چرا کسی نمیفهمد
من منت شبها را نکشیده ام تا صبح شوند
خورشید خودش طلوع کرد
مثل کودکی که در ازدحام یک خیابان
دست مادرش را رها میکند و بی هدف به این طرف و آن طرف سرک میکشد
خورشید نیز
دست خدا را در ازدحام سیارات کهکشان ما رها کرده است
مثل من،مثل تو
که دست مادر نیستی مان را
در ازدحام هستی های دنیا
رها کرده ایم
و بی هدف به این شهر و آن شهر سرک میکشیم
تا جایی مادرمان را بیابیم و در آغوشش کشیم...

گریزی از کلمات نیست

2009-07-22T13:23:00.003+04:30

گریزی از کلمات نیست

آنقدر مینویسم که باد گریه اش بگیرد
و ابر از باریدنش شرم کند
شرم کند که تمامی این سالها
تلاشم را برای خشکاندن خیسی گونه هایم
ندیده میگرفت و میبارید
دستانم به سردی این واژه ها عادت کرده اند
این دست بند دفعه ی اولش نیست که به دستان من آویخته میشود
و فرزندان سکوتم
سالهاست به میراث شعر
راضی شده اند
آخر آنها خود غنی تر از آنند که بر سر چند تکه شعر
به دعوای همیشگیشان پایان ندهند
هنوزمیگذارم
لبخند های بی جان یک داغ دیده
لای ا شک های همیشه زنده ام
فریبم دهد
که لبخند های هرچند مرده اش
از او پس گرفته نشوند
...
منی که هیچ نبوده ام
کتابی نخوانده ام
زیر باران نرفته ام
سازی ننواخته ام
ثوابی نکرده ام
با من
تمامی دیوار ها
غریبی میکنند
نیمکت های پارک ها
برای آنکه
از بوسیدنشان
سر باز زده ام
مؤاخذه ام میکنند
تمامی آسفالت های شهر نیز
برای آنکه هیچگاه کنارشان
ننشسته ام
از من خرده میگیرند
و خورشید هم
برای آنکه هیچوقت در چشمانش زل نزده ام
سر تابیدن ندارد
به کوچه مان که پا میگذارم
سرو ها و کاج ها و پاپیتال ها
آنقدر رشد کرده اند
که در خانه را گم کنم
من هم بی تفاوت از کنارشان عبور میکنم
گویی که خانمان را در انتهای کوچه سراغ دارم
اما به انتهای کوچه که میرسم
خانه ای برای رسیدن نیست
از یاد برده بودم که کوچه مان بن بست است
پاپیتال ها هم پژمرده میشوند اگر
به خانه بر گردم
راه آسمان اما باز است
اگر خورشید مرا نبیند شاید
پرواز بهترین خانه ها باشد
اگر بالهایم خونمردگی سقوط آن روزم را
از یاد برده باشند...
اما اگر چنین نباشد
باید کنار آسفالتها بنشینم و با خود آشتی شان دهم
تا مجبور به بوسیدن نیمکت ها نشوم...

سنگ فرش نگاهت

2009-07-22T11:39:00.004+04:30

روی سنگ فرش نگاهت که میخواهم گام بردارم
کفش هایم را در می آورم که حرمت چشمانت زیر پاهایم ترک بر ندارد
کفش هایم را در می آورم و اولین قدم را به مقصد آغوشت بر میدارم
زانوهایم به لرزه در می آیند
اما ضمختی نگاهت که از کف پاهایم به سمت تمامی وجودم جاریست
همه چیز را در خود حل میکند
حتی لرزش زانوهایم را
چند قدمی که جلوتر میروم
خیسی نگاهت را چون خون زیر پاهایم احساس میکنم
آخر آنقدر نگاهت داغ است که پاهای بی نوای من
برای رسیدن به آغوشت
باید تاول ها را نیز تاب بیاورند
نمی دانم چرا هرچه پیش میروم
سراب آغوشت از من دورتر میشود . . .

شاید تمام اشتباه من این بود که کفشهایم را در آوردم

تا صداقت لطیف نبوده ی نگاهت را
روی زخم هایم مرهم کنم
و کاش میدانستی
پیش از نگاه تو پاهای من برای رفتن تمامی راهها فلج بودند...

معجون لبخند

2009-07-20T13:15:00.002+04:30

برای آنکه دردهای تو به کام زندگی خوش نیایند
تمام اخمهایت را یکجا در ازای رویای چروک گونه هایت
به باد سپردم
من! این کاتالیزر آسیب پذیر
کم کم باید یاد بگیرم
روی تاغچه که میگذارندم
خاک و هوا و دست رنج چشمانم را
در خودم در آمیزم
و معجون لبخند را به خورد آدم ها دهم
باید بشناسم
برق دروغ را در چشمان دروغگو
تا آنهنگام که دست به دامن دروغ میشود
چشمانم را ببندم و خلوص لبخند را
از صاحبانش نگیرم
باید یاد بگیرم
این بار که
پنجه هایی وسوسه گر
به شبشه ی تاغچه ام کشیده میشوند و
صدای گوش خراش عشق را به گوشم تحمیل میکنند
شنیدن از گوش برگیرم و نگاه از دیده
تا به چشمان آدمیان
بدکار و بد اندیش جلوه نکنم
به آنان حق میدهم
تا کنون بجز معجون لبخند از من ندیده اند و نستاده اند
آری و من نباید جز این کنم
هنوز نمیدانم
چرا گاه معجون من اثر نمیکند
و مردی از دور
پوزخند گریه اش را
به رخ من میکشاند
انگار میخواهد بگوید
ببین! معجون تو به من اثر نمیکند
اما من جدی اش نمیگیرم
از کجا که او نیز در نگاهش برق دروغ نباشد؟
من که نگاه او را نمیبینم...
اما هرچه باشد
او وجود دارد که ضجه هایش را به من هدیه میدهد
پس باید آنقدر معجون لبخند را خالص کنم که در او نیز اثر کند...

نقش آیینه بدور از انعکاس

2009-07-19T14:30:00.006+04:30

شرم مینوشم من
شرمی تلخ
تا دیار مرگ بازان راه میپیمایم من
راهی سخت
نوشم و پیمایم اما ساقی و مقصد کجاست؟
اینچنین مردم شدن مردانگی را کی سزاست؟
سر به بالین فلک، افکار بر دوش زمان
این دو ننگ اند و بسی بسیار روی جامه ام
تا بدستان خود خود کامه ام
میسپارم مغرب تن را بدست این و آن
پا و دست از درد هجران میکشم؟
واژه ها را سمت عرفان میکشم؟
زخمه ی چنگ گناهان را که زد؟
حجله ی مرگ نجابت را که زد؟
یاوه میگویی، سحرخیزی بس است
در میان خفتگان، بیدارتنها بیکس است
حسن خلق سایه را گم میکنی؟
شب ز میراث دلی کم میکنی؟
با تو ام مردی کم و مردانگی کمتر
از نگاهم برنگیر ای چشم دار یک چشم تر
نقش آیینه بدور از انعکاس
دشتی از گندم بود خالی ز داس

سکوت

2009-07-18T13:14:00.000+04:30

تمامی سکوت ها اگر زگذشته ندانند از آینده هم نمیدانند
بی کمترین مقدار تعلقات به سرتاسر دنیا مجبوری رونده باشی
حتی اگر همیشه پس رونده بوده ای
اینجا مجبوری رونده باشی
و پس از این رفتن سکوت
جز سکوت اجازه ی لب گشودن نداری
وگرنه تا کنون هزار بار سکوتم را شکسته بودند
من سکوت مرده ام نه از آن جهت که رفته ام
سکوت من برای عمری دنیا دیدن پاسخی قاطع است
این سکوت ز گذشته پر میداند و چه کم به روی مِی آورد و شاید او تنهاست که ملاحظه ام را میکند
چه فرقی میکند
چه فری دارد جن و پری یا آدمی؟
همه گی حق دخل و تصرف بخود داده اند
من سکوت مرده نیستم این همان تصرف است